Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

Διογένης ὁδοιπορῶν

Ένας μύθος του Αισώπου που μας δείχνει ότι και η καλοσύνη ακόμη απαιτεί κριτική σκέψη. Ποιότητα και όχι ποσότητα στην πράξη, όπως θα έλεγε και ο Αριστοτέλης. Γιατί αλλιώς δεν είναι καλοσύνη, αλλά τρέλα!

Διογένης κύων δοιπορν, ς γένετο κατά τινα ποταμν πλημμυροντα, εστήκει  μηχανν. Ες δέ τις τν διαβιβάζειν εθισμένων θεασάμενος ατν διαποροντα, προσελθν κα ράμενος ατόν, σν φιλοφροσύν διεπέρασεν ατόν. δ εστήκει τν ατο πενίαν μεμφόμενος, δι' ν μείψασθαι τν εεργέτην ο δύναται. τι δ ατο τατα διανοουμένου, κενος θεασάμενος τερον δοιπόρον διελθεν μ δυνάμενον, προσδραμν κα ατν διεπέρασε. Κα Διογένης προσελθν ατ επεν· " λλ' γωγε οκέτι σοι χάριν χω π τ γεγονότι· ρ γρ τι ο κρίσει, λλ νόσ ατ ποιες".

μθος δηλο τι ο μετ τν σπουδαίων κα τος νεπιτηδείους εεργετοντες οκ εεγεσίας δόξαν, λογιστίας δ μλλον φλισκάνουσι.

Μετάφραση: 

Ο κυνικός Διογένης, καθώς περπατούσε, μόλις βρέθηκε μπροστά σε κάποιο πλημμυρισμένο ποταμό, είχε σταματήσει αμήχανος. Ένας από αυτούς που συνήθιζαν να περνούν διαβάτες από τη μια όχθη στην άλλη, όταν τον είδε να είναι γεμάτος απορία, πήγε κοντά του , τον πήρε επάνω του με φιλική διάθεση και τον πέρασε απέναντι. Αυτός είχε σταθεί κατηγορώντας τη φτώχεια του, εξαιτίας της  οποίας δεν μπορεί να ανταμείψει τον ευεργέτη του. Ενώ ακόμη αυτός έκανε αυτές τις σκέψεις, εκείνος, όταν είδε ότι ένας άλλος οδοιπόρος δεν μπορούσε να περάσει, έτρεξε κοντά του και μετέφερε απέναντι και αυτόν. Ο Διογένης τον πλησίασε και του είπε: "Εγώ, βέβαια, δε σου χρωστώ πια καμιά χάρη για αυτό που έχει γίνει. Γιατί βλέπω ότι το κάνεις αυτό όχι με κρίση,αλλά από αρρώστια".
Η διήγηση δείχνει ότι, όσοι ευεργετούν μαζί με τους αξιόλογους και όσους είναι ακατάλληλοι, δεν κερδίζουν φήμη ευεργέτη, αλλά περισσότερο απερίσκεπτου ανθρώπου.